Rachelle Hogewoning

De trechterborst van Rachelle (22) had jarenlang een grote impact – fysiek én mentaal. Jarenlang werd ze niet gehoord of geholpen, tot ze zelf de regie nam over haar gezondheid. Ze kwam uit bij Zuyderland Medisch Centrum, internationaal expertisecentrum voor thoraxchirurgie. In dit openhartige interview deelt ze haar verhaal.

Van onbegrip naar erkenning
“Ik ben Rachelle en bijna twee jaar geleden geopereerd aan mijn Pectus excavatum, ook wel een trechterborst genoemd. Mijn klachten werden steeds erger en bij ziekenhuizen in de buurt kwam ik niet verder. Ik ben toen zelf op zoek gegaan naar een plek waar ik wel geholpen kon worden. Zo kwam ik bij Zuyderland terecht.”

De aandoening had grote gevolgen voor haar dagelijks leven. “Fysiek voelde het alsof ik altijd door een rietje ademde, mijn conditie was slecht en ik had hartklachten die verergerden door de druk op mijn borstkas. Ook eten ging moeizaam en ik had vaak pijn. Mentaal was het misschien nog zwaarder: ik werd gepest, voelde me anders en werd erg onzeker.”

De stap naar een operatie
Toen duidelijk werd dat een operatie nodig was, voelde dat als een opluchting – en tegelijkertijd als iets spannends. “Door mijn hartproblemen vond ik het extra eng. Wat zou er gebeuren als de druk van mijn borst wegvalt? Hoe reageert mijn lichaam dan?”

De operatie zelf verliep goed, al kreeg Rachelle te maken met complicaties. “Ik heb twee Nuss-barren met vier stabilisatieplaatjes gekregen. Toen ik mijn nieuwe borstkast in de spiegel zag, heb ik heel hard gehuild. Van ontlading. Ik ben zó blij en voel me zoveel zekerder. Het was fysiek en mentaal een enorme omslag.”

Persoonlijke benadering bij Zuyderland
Wat haar bijbleef, was de manier waarop ze bij Zuyderland werd ontvangen. “Vanaf het eerste moment werd er naar mij geluisterd. Ik kreeg meteen duidelijkheid en merkte dat ik als persoon werd gezien, niet als nummer. De betrokkenheid van de artsen – met name dokter De Loos en dokter Van der Vossenberg – betekent veel voor mij. Ze vragen écht hoe het met míj gaat.”

Herstel en pijnbestrijding
Het herstel was pittig. “Vooral de zenuwpijn viel me zwaar. Daarom kom ik nu elke drie maanden naar de pijnpoli in Zuyderland, voor een NPRF-behandeling. Die helpt me enorm: na een week pijn voel ik me meestal weer bijna pijnvrij. Dan kan ik weer leuke dingen doen, zoals paardrijden of op vakantie gaan.”

Terugkijken én vooruitzien
Rachelle is trots op het pad dat ze zelf heeft gekozen. “Ik heb zelf actie ondernomen en ben doorgegaan, ook toen artsen zeiden dat het tussen mijn oren zat. Ik kende mijn eigen lichaam beter. Dat is ook wat ik anderen wil meegeven: wees niet bang om je klachten bespreekbaar te maken. Zoek hulp – en vraag naar Zuyderland.”